در این شرایط آنچه مهم می‌نماید، از سویی لزوم حفظ وحدت رویه در تیم مذاکره کننده‌ی هسته‌ای با اتخاذ مواضع مبتنی بر حکمت، مصلحت و عزت و از سوی دیگر لزوم شنیده شدن یک صدا از تهران در حمایت از تیم مذاکره کننده‌ی کشورمان و پایبندی به حقوق حقه‌ی ملت ایران می‌باشد.

آرایش اقتصادی- سیاسی اعضای تیم مذاکره کننده آمریکا

با بازخوانی روند رسیدگی به پرونده‌ی هسته‌ای ایران در می‌یابیم، 1+5 در گام نخست تلاش نموده است با اتخاذ رویکرد فنی و حقوقی نسبت به پرونده‌ی هسته‌ای ایران و پیگیری از طریق آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و سپس با اتخاذ رویکردی سیاسی- امنیتی از طریق ارجاع پرونده به شورای امنیت سازمان ملل، نتیجه‌ی مطلوب را به نفع خود کسب نماید. اما نابسندگی رویکردهای مذکور و فشار لابی‌های صهیونیستی بر سیاستمداران آمریکا و برخی اعضای 1+5 منجر به اعمال تحریم‌های اقتصادی و فشارهای سیاسی بر ایران طی دو سال گذشته گردید. متأسفانه نمایان شدن تصاویری از اثربخشی این فشارها بر کنش روانی و معیشت جامعه و تغییر لحن مسئولین کشور، این تحلیل را به اذهان مقامات ارشد 1+5 ارائه نمود که آورده‌ی انتخابات یازدهم و تشکیل دولت آقای روحانی محکی بر پیروزی سیاست‌های فشار و تحریم علیه ایران بوده است. لذا رفتارها و گفتارهای مقامات دولت ایران نیز در این چهارچوب برای مقامات غربی قابل فهم گشته است: "چرخش ایران محصول سرسختی ماست." لذا با این فهم، دور جدید مذاکرات را در ژنو سامان دادند. در چارچوب این ادراک تصویری، اولین اقدام طرف آمریکایی تغییر در اعضای تیم کارشناسی بوده است که می‌توان آن را تیمی اقتصادی- سیاسی خواند. اما آنچه مهم است، درک نتایجی است که آمریکایی‌ها از این تغییر رویکرد دنبال می‌نمایند که می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود:

- اولویت نمایاندن مسئله‌ی تحریم‌ها برای طرف ایرانی (اثربخشی تحریم‌ها و اشتیاق طرف ایرانی برای برون‌رفت از بحران داخلی)

- القاء آمادگی و تلاش آمریکا برای لغو فشارهای اقتصادی بر ملت ایران در صورت همراهی دولت ایران (توپ در زمین ایران)

- طراحی معامله‌ی سودجویانه با رویکرد لغو تحریم در ازای لغو غنی سازی

- گره خوردن دوباره‌ی نتایج مذاکرات کارشناسی به تحولات اقتصاد داخلی ایران (ایرانیان منتظر دستاوردهای اقتصادی از مذاکرات هسته‌ای هستند.)

 

فضای سیاست بین الملل در آستانه مذاکرات

مسئله‌ی دیگری که بر مذاکرات ژنو سایه انداخته است، آینده‌ی سوریه و امنیت رژیم صهیونیستی است. با توجه به در پیش بودن نشست ژنو پیرامون بحران سوریه و نقش ایران در معادلات منطقه، بالاخص سوریه، تحرکات و نتایج نشست 1+5 با ایران طبعاً بر نشست آتی سوریه هم اثرگذار خواهد بود. لذا طرفین در اعلام نظرات و دستیابی به نتیجه در نشست آتی پیرامون پرونده‌ی هسته‌ای ایران محتاطانه و دو پهلو اقدام خواهند نمود. در همین راستا عدم برگزاری نشست در سطح کارشناسان قابل تبیین می‌باشد. از سویی نباید از نظر دور داشت که حفظ امنیت رژیم صهیونیستی مفروض متقن مقامات غربی در مذاکرات پیش روی در ژنو می‌باشد و به عنوان یک متغییر واسطه‌ای در مناسبات سیاست بین الملل و پرونده‌ی هسته‌ای ایران نقش آفرینی می‌کند.

در این شرایط آنچه مهم می‌نماید، از سویی لزوم حفظ وحدت رویه در تیم مذاکره کننده‌ی هسته‌ای با اتخاذ مواضع مبتنی بر حکمت، مصلحت و عزت و از سوی دیگر لزوم شنیده شدن یک صدا از تهران در حمایت از تیم مذاکره کننده‌ی کشورمان و پایبندی به حقوق حقه‌ی ملت ایران می‌باشد. تلاش برای انحراف اذهان عمومی و نخبگان از مسائل اصلی به مسائل فرعی و تلاش برای دو قطبی سازی جامعه و کارگزاران نظام، از جمله اقدامات شیطنت‌آمیز برخی از رسانه‌ها و شخصیت‌ها بوده است.